overrompelen
Door: robin
Blijf op de hoogte en volg robin
15 Juli 2005 | Spanje, Madrid
Drie jochies komen het restaurant binnen en overrompelen ons. We waren net klaar met het eten en genoten van een sigaret. Ze storten zich over de tafel en ma zegt: "Kijk, ze willen geld voor een sponsorloop." Want ja, het waren lieve knulletjes, niet waar? Ze hadden een papiertje op een houten plankje met enkele namen erop.
Maar nee, wij wilden niets tekenen en geen geld geven. Ze storten zich iets meer over de tafel heen, en plots accepteerden ze de nee en liepen zo het restaurant weer uit. Ik dacht nog: dat ging makkelijk.
Rustig praten we door. Ik zeg er wat over, hoe vervelend zij soms wel niet kunnen zijn. Vooral hun ouders die alleen maar bedelen, en hun baby's overal meesleuren om maar geld te kunnen krijgen. Volgens mij krijgen dezen zelfs curussen hoe het zo zielig mogelijk te kijken en te bedelen. En de toerist maar toehappen en de bewoners hen volledig doodnegeren.
Ik bel in de tussentijd wat met chica, want zij was in de buurt en we zouden een terrasje doen en de cadeautjes uitpakken. Ze blijkt in de buurt te zijn, 20 seconden verderop. Terwijl we naar het restaurant teruglopen en naar binnen gaan, zegt ma dat we maar moeten betalen en wilt haar portemonee pakken.
En die had ze dus op tafel neergelegd, vijf minuten terug. En die was nu dus weg... met bijna al het geld erin, want ze was net pas aangekomen.
Ja, daar sta je dan. Met lege handen. En met gemengde gevoelens. Aan de ene kant erg veel verdriet en een leeg gevoel. Aan de andere kant beseffend hoe geraffineerd die twee jongetjes wel niet waren, dat dit de vakantie niet mag verpesten, dat het maar om geld ging, enzovoorts.
Al voor naar de stad kwamen had ik al het gevoel. Ik heb het diverse keren gezegd: let heel goed op je spullen, praat dus niet met vreemde mensen en laat je bagage geen moment uit het oog verliezen. "Jaja, doen we!!". Goed, we waren er nu allemaal bij. En we dachten veilig te zijn in een leeg restaurant...
Vervolgens aangifte gedaan, pasjes laten blokkeren (waarvoor Sebas speciaal terug moest voor de rekeningnummer), en zelfs teruggegaan naar het restaurant, want je weet maar nooit...
De jongetjes zijn bekenden. Chica kent ze vanuit de wijk. Ze zijn erg jong, nog geen twaalf. Dus wat kan je doen, de volgende keer dat je ze ziet?
Maar nee, wij wilden niets tekenen en geen geld geven. Ze storten zich iets meer over de tafel heen, en plots accepteerden ze de nee en liepen zo het restaurant weer uit. Ik dacht nog: dat ging makkelijk.
Rustig praten we door. Ik zeg er wat over, hoe vervelend zij soms wel niet kunnen zijn. Vooral hun ouders die alleen maar bedelen, en hun baby's overal meesleuren om maar geld te kunnen krijgen. Volgens mij krijgen dezen zelfs curussen hoe het zo zielig mogelijk te kijken en te bedelen. En de toerist maar toehappen en de bewoners hen volledig doodnegeren.
Ik bel in de tussentijd wat met chica, want zij was in de buurt en we zouden een terrasje doen en de cadeautjes uitpakken. Ze blijkt in de buurt te zijn, 20 seconden verderop. Terwijl we naar het restaurant teruglopen en naar binnen gaan, zegt ma dat we maar moeten betalen en wilt haar portemonee pakken.
En die had ze dus op tafel neergelegd, vijf minuten terug. En die was nu dus weg... met bijna al het geld erin, want ze was net pas aangekomen.
Ja, daar sta je dan. Met lege handen. En met gemengde gevoelens. Aan de ene kant erg veel verdriet en een leeg gevoel. Aan de andere kant beseffend hoe geraffineerd die twee jongetjes wel niet waren, dat dit de vakantie niet mag verpesten, dat het maar om geld ging, enzovoorts.
Al voor naar de stad kwamen had ik al het gevoel. Ik heb het diverse keren gezegd: let heel goed op je spullen, praat dus niet met vreemde mensen en laat je bagage geen moment uit het oog verliezen. "Jaja, doen we!!". Goed, we waren er nu allemaal bij. En we dachten veilig te zijn in een leeg restaurant...
Vervolgens aangifte gedaan, pasjes laten blokkeren (waarvoor Sebas speciaal terug moest voor de rekeningnummer), en zelfs teruggegaan naar het restaurant, want je weet maar nooit...
De jongetjes zijn bekenden. Chica kent ze vanuit de wijk. Ze zijn erg jong, nog geen twaalf. Dus wat kan je doen, de volgende keer dat je ze ziet?
-
15 Juli 2005 - 18:42
Peter:
Tering wat irritant. Gewoon eerst hard in elkaar timmeren en vervolgens naar de smeris ermee, jullie komen ze nog wel tegen. Ze hebben zich vergist en dachten dat jullie met een de week de stad wel uit zijn. -
16 Juli 2005 - 20:58
Ben:
ach wat naar! laat idd je vakantie niet verzieken als dat lukt. en sja, niet alleen in barcelona hoor, ook in de oude hoogstraat hebben we last van hele gezinnen met kleine acrobatisch vernuftige jochies! en je doet er idd nix tegen, voor de politie zijn ze te jong en de ouders deden tenslotte 'niets'... (laatst op tv iets hierover: sommig worden wel 60x per jaar gepakt - en vrijgelaten :s) ... toch veel plezier verder! oja, en ik duim nog steeds voor n mooie baan voor jou :) groetj -
23 Juli 2005 - 10:51
Theo:
Nog heel erg bedankt voor jullie hulp op het politiebureau. Zonder jou en Izaskun hadden we denk ik niet geweten wat te doen. Ik hoop jullie volgend jaar weer te zien.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
